Aires da miña Terra: Humor

¿En qué lingua falo?

Sun, 29 Oct 2006 21:29:42 GMT

Espik Inglis é a moda

Dende que as insignias se chaman pins, os maricóns gays, as comidas frías lunchs, e os repartos de cinema castings, o noso país xa non é o mesmo: agora é moito, moitísimo máis moderno.

Antes os nenos lían tebeos no canto de comics, os estudantes pegaban posters crendo que eran carteis, os empresarios facían negocios no canto de business, e os obreiros, tan ordinarios eles, sacaban a fiambreira á hora do xantar no canto do tupper-ware. Eu, na escola, fixen aerobic moitas veces, pero, parvo de min, cría que facia ximnasia.

Ninguén é realmente moderno se non dí cada día cen palabras en inglés. As cousas, na outra lingua, sóannos moito mellor. Evidentemente, non é o mesmo dicir bacon que panceta, inda que teñan a mesma graxa, nen vestíbulo que hall, nen inconvinte que handicap,...

Dende ese punto de vista os galegos somos modernísimos. Xa non dicimos biscoito, senón plum-cake, nin temos sentementos, senón feelings. Sacamos tickets, mercamos compacts, comemos sandwiches, imos ó pub, practicámo-lo rappel e o raffting, no canto de acampar facemos camping e, cando vai frío, limpamo-los mocos con kleenex.

Esos cambios de linguaxe influíron nos nosos costumes e melloraron moito o noso aspecto. As mulleres non usan medias, senón panties e os homes non usamos calzóns, senón slips, e despois de afeitarnos usamos after shave, que deixa moito máis frescor que o tónico post-afeitado. O galego moderno xa non corre, porque correr é de cobardes, fai footing; non estuda, pero fai masters e nunca consegue aparcar pero sempre atopa un parking. O mercado agora é o marketing: o autoservicio, self-service; o escalafón, ranking e o representante, manager. Os importantes son vips, os ariculares walkman, os postos de venda stands, os executivos yuppies; as coidadoras de nenos baby-sitters, e até nannies, cando o falante moderno é, ademáis, un pijoletas.

Na oficina, o xefe sempre está en meetings ou brain storms, case sempre coa public-relations, mentres a assistant envía mails e organiza trainnings; logo irá ó ximnasio a facer gim-jazz, e atoparase con tódalas da jett, que veñen de facerse liftings, e con algunha top-model amante do iogur light e o body-fitness. O arcaico aperitivo deu paso ós cocktails, onde se fartan a bitter e a roast beef que, malia que pareza o mesmo, engorda moito menos que a carne.

Na tele fanse magazines, non programas, e cando o presentador dí varias veces OK e baila como un trompo polo escenario a cousa chámase show, ben distinto, como saberedes, do antigo espectáculo. Se o show é heavy é que conten carnaza e se é reality parece o defunto diario El Caso, pero en moderno. Entre medias, por suposto, xa non poñen anuncios, senón spots que, aparte de ser mellores, permítenche facer zapping. Estas cousas enriquecen moito.

Para ser ricos de todo, e quitarnos o complexo terceiromundista que tivemos noutros tempos, só nos queda dicir con acento americano a palabra que os galegos exportamos ó mundo: MORRIÑA.

Antes de escribir isto non sabía se tiña stress ou estaba até os collóns... agora sei que é o segundo.

Eses anos de ledicia

Wed, 13 Sep 2006 11:10:15 GMT

Tra-la universidade... xa nada é o mesmo

1.- Facé-lo amor nunha cama individual é absurdo. (bueno... eu este ano teño unha de máis de 90... que polo menos caben dúas persoas sen estar unha enriba da outra...)

2.- Tes máis comida que cervexa na neveira. (iso haberá que comprobalo, eh! hehe)

3.- As 7 da mañá é a hora á que te levantas e non a hora á que te deitas. (as 7? quen carallo volta á casa tan cedo?)

4.- Escoitas a túa cantiga preferida no coche ó traballo, non na discoteca. (entón aínda son novo!)

5.- Levas sempre un paraugas enriba. (levar lévoo na mochila sempre, só que nunca o uso)

6.- Sintonizas "Radio 5, todo noticias". (mecá! iso soa grave!)

7.- Os teus amigos casanse e divorcianse no canto de facerse noivos e cortar. (pois que vaian comezando! co que presta ir de boda!! e logo... as despedidas?? hehehe)

8.- As tuas vacacións redúcense de 130 días a só 15. (a metade das que tiven este ano... tampouco é unha traxedia)

9.- Os vaqueiros e camisolas xa non teñen ese estilaso de andar formal. (boh, e que eu xa son pijoletas, son moito de levar camisa cando saio)

10.- Chamas á policía porque esos malditos rapaces do piso do lado teñen a música moi alta. (diso nada! pétolles á porta e digo que xa que non deixan durmir que me deixen tomar unhas copas con eles... ou paso sen chamar que non sería a primeira vez! hahahaha)

11.- Os teus familiares maiores agora fan bromas acerca do sexo diante de ti. (buenooo... canto hai que o fan!)

12.- Non sabes a qué hora pecha cada bar de tapas ou de copas. (mimá! iso si que debe ser unha traxedia!... polo de agora estou ben informado! hehe)

13.- Estás seguro de que a mellor comida para o teu can é "Pedigree" no canto das sobras da festa da noite. (e logo hei de ter can? se as sobras da festa xa as como eu! XDDDD)

14.- Durmir no sofá na casa dun amigo ó que visitas a fin de semana é inaceptábel. (ista si a dubido... se teño durmido deitado no medio da nada e con xente que non coñecía inda moito camiño me queda! hehe)

15.- Xa non te botas as túas acostumadas sestas dende mediodía até as 6 da tarde. (ó contrario... antes non durmía sestas e agora si)

16.- Cear e ir ó cine ou tomar unha copa xa non é o teu concepto de ter unha cita. (e logo cal é? home... pódeselle aplicar a de ir a un hotel... beber cava á luz das estrelas... e o que xurda. Ondié! este ano teño cartos! a ver se dunha vez cumpro o de alugar a limusina do Araguanei para ir de carallada por Compostela! dende logo que non remato a universidade sen montar nesa limusina branca con cava e rapazas! Palabra!!)

17.- "El Jueves" xa non é a túa principal fonte de información. (xa non o é dende fai dous anos)

18.- Vas á farmacia a por Aspirinas y Antiácidos no canto de condons ou probas de embarazo. (boh, se eu xa fundo máis caixas de aspirinas e antiácidos que ninguén! XDDDD e tiven sorte de non ir a por ningunha proba... mecá... cruzo os dedos e toco madeira!)

19.- Unha litrona de cervexa xa non é o mellor que podes beber. (home... xa non o foi nunca, se con 16 anos xa andaba pedindo riojas polos bares! XDDD)

20.- Non te tomas un pincho na casa antes de ir a cear a un restaurante para aforrar cartos. (home... se non teño cartos non vou de cea carallo!)

21.- As túas listas da compra xa non inclúen bolsas xigantes de cheetos, pizza conxelgada e Pitusa cola para o calimotxo. (iso é só cando monto festas... a ver se este ano monto outra macrofesta erasmus! hehe)

22.- "Xa non podo beber como o facía antes" sustitúe ao famoso "Non volto a beber outra vez". (merda! son un vello!)

23.- O 90% do tempo que pasas fronte o PC é por traballo real e non por navegar por "latinas.com". (no meu caso sería no canto de bloguear)

24.- Mercas presentes para os aniversarios dos teus amigos. (pero iso non se facía só cando eras cativo?)

25.- Perdes o 70% do contacto cos teus amigos, e só tes novas súas por correo electrónico. (mmmmm... ista sóame moito)

26.- Sempre chegas ás festas tarde e marchas cedo. (¡home! hai que saír de casa a iso das 12 e chegar a iso das 9! iso non é saír tarde e chegar cedo?)

27.- Vas ás grandes librerías e folleas libros no canto das tarxetas de felicitación e revistas de coches ou modas. (ondié... isto fíxeno o outro día no Corte Inglés... claro que ó final polo mesmo prezo decanteime por mercar un videoxogo! XDDD)

28.- Usas zapatos de vestir no canto das túas deportivas favoritas. (xa os usei toda a vida... por iso entro nos locais pijos! hehe)

29.- Xa non usas pantalón curto as fins de semana. (esta non a entendo)

30.- Amólache (máis) que collan as túas cousas se

n o teu consentemento. (sempre me amolou iso)

31.- A xente que comezará agora a Universidade naceu no 1988!!!!!! (agás eu! XDDDDDD)

¿Cando?

Tue, 12 Sep 2006 00:34:23 GMT

¡Cabrón!

Vai un neno cubano camiñando pola rúa, crúzase con Fidel Castro, e ao ver Fidel que o neno o ignora, pregúntalle:
- Oes neno, ¿sabes ti quén son eu?
- Non señor, non sei quén é vostede, nin me interesa.

Fidel moi enfadado dille:
- Como castigo por non coñecer ao Comandante Castro, agora mesmo tes que dicirme 20 palabras que comecen coa letra "C" para que nunca na túa vida se che olvide que o meu apelido é Castro.

E o neno dille:
- Camarada Comandante Castro, ¿cómo e cando carallo comeremos os cubanos carne con cervexa Corona como comen os cabróns do Comité Central Comunista Cubano?

Castro ficou mirándoo abraiado e dille ó neno:
- ¡Falta unha!
- ¡¡Cabrón!!

Reflexión sobre a TVG

Sun, 27 Aug 2006 19:46:48 GMT

Telegaita

A TVG ou Telegaita é unha compañía de televisión de gran prestixio e con programas de indubidábel calidade. A súa fundación foi aló polo ano 1670 a.C., alguns séculos antes da aparición dos televisores. Mentres tanto, adicábanse a prepará-los guións que conformarían as 235 tempadas de Pratos Combinados. É unha canle que se pode sintonizar en Galiza, España, Portugal, Arxentina e Tuvalu Ulterior.

Programas estrela

- Luar: Programa destinado á xuventude que se emite tódalas noites dos venres ininterrompidamente dende 1939, cando Franco chegou ó poder. Entre os seus contidos atópanse: baile de vellos, gaita tocada por vellos, vellos que cantan, tres vellos contando chistes e chamadas a casas de vellos.

- Pratos Combinados: Serie pioneira do humor intelixente. Os seus protagonistas son Miro Pereira, un Homer Simpson de Galiza e o seu cuñado Morris, un anano con gafas. O argumento é o seguinte: Miro e Morris teñen un plan pra estafar aos seus amigos, sorprendentemente vailles ben, alguén ó final descúbreos e rematan fregando os pratos mentres os seus amigos comen empanada e rín. Esta fórmula funciona dende fai 10
anos.

- O Show dos Tonechos: Trátase dun programa cultural que reflexa a sociedade galega dende una perspectiva intelectual. Os seus presentadores son Tonecho e Tucho, dous expertos da socioloxía galega. De cando en vez alguén remata cunha tarta na cara.

- Xabarín Club: O programa infantil, o mellor da cadea. Foi famoso por Bola de Dragón (cuias
traduccións nas cantigas eran do máis fieis á orixinal), Doraemon (ten un peto máxico) e Arale (famoso o seu episodio da Bosta de vaca, Merda de can e Merdiña de paxaro). Tamén se lle atribúe como o impulsor do Rock Bravú nos 90, é dicir, unha especie de Bola de Cristal pero version "cajonaconaquetepariu", desgraciadamente, ó Porco Bravo só o viamos os nenos, e cantigas como Carmiña Vacaloura, Churras, Churras, Churras pero que ghalo é ou Ahí ven Tristón o Mangallón non transcenderon máis aló dos recreos.

- Supermartes: Foi un programa innovador onde os haxa. Antes de que existise Boris, na Telegaita xa tiñamos un presentador con máis pluma que a Galiña Caponata, o inefable SuperPiñeiro un mutante un pouco máis alto que Torrebruno e que tamén amenizaba as tardes aos galegos dende a Radio Galega. A pesar do seu nome non sempre se emitíu os martes. Récord absoluto de tempadas en antena das canles de Televisión en España. Comezou a emitirse fai dous séculos e tiveron que vir os sociatas pra cancelá-la súa emisión.

- En Xogo: é o clásico deportivo por excelencia. O seu parcialismo é obxeto de estudo na Universidade de Harvard. En Coruña cren que apoia aos de Vigo, en Vigo cren que apoia aos de Coruña e o certo é que son máis merengues que Deus. Cabe dicir que o comentarista dos partidos do Celta foi violado de pequeno por un cachalote e por iso fala cun ton de voz moi extrano.

- Zapping Comando: Programa orixinal onde os haxa, onde tódolos actores secundarios das series da TVG fan parodias doutras cadeas, inclusive a súa, inda que pareza que o teñas visto nalgún programa (ex: Homo Zapping) son totalmente innovadores polo que calquera comparación sería unha burda imitacion.

- O Doutor Who (ler O Doutor Ju): serie mítica dos comezos da Telegaita na que un fulano británico de rizos (pode que un parente de Bisbal), con abrigo e bufanda se adicaba ás viaxes entre dimensións utilizando unha cabina de teléfonos. Nesas dimensións atopábase a monstrosos mutantes con cabezas de spaghetti que cuspían blandiblú por tódolos seus poros.

- Perdelo Todo: Programa novo pertencente á "limpeza" que está a facé-lo PSOE en Galiza pra borrar todo o que cheiraba a gañán. Neste programa, sabendo que só van a concursos da TVG rapaces de entre 19 e 28 anos ou de entre 50 e 75 años, todos pertencentes a zonas
rurais, ou, no seu defecto, rururbanas (cidades pero en mini, en plan Xinzo de Limia), pois este concurso trata de fallá-las preguntas, polo que estos ghañáns só teñen que respostar ben ó seu xeito. É destacábel o presentador, un saltimbanqui que se cré simpático que naceu en Vigo ou
na Coruña, debido ó seu acento pouco arraigado.

- Cifras e Letras: Programa aparecido coa chegada ó poder da coalición de nacionalistas e socialistas (nacionalsocialistas, ergo, nazis) no que o 99,9% dos participantes son estudantes da Universidade de Santiago de Compostela. O outro 0,1 son xubilados. Este concurso serve para meter sutilmente as novas palabras do galego normativizado grazas a dous "mestres": unha con apariencia de fráxil señorita na que se agocha unha verdadeira ninfómana e un señor un pouco modosiño que intenta por tódolos seus medios cepillarse á súa compañeira, algo que nunca
logrará, e menos cós seus chistes coa gracia no cú. Destacábel que o presentador viñera representar en Libro de Familia o papel de camareiro-salseiro-rumbeiro-emigrante retornado.

Outros datos

No logo da TVG, podemos apreciá-la presenza do PP... Na cor azul e a silueta da gaivota... ¿non?

Momentos clásicos. Dialogos memorábeis nas películas:

- "¿Cómo?¿Fodiches nela?": Dille o coleguiña a Michael Douglas en Instinto Básico.

- "Bueno, non empecemos a chuparnos as pirolas": Harvey Keitel aos matóns de Pulp Fiction.

- "A rañala, raparigo": O mítico "Sayonara Baby" de Terminator, versión "Jalisia profunda".

- "Para vencer a Austin Powers témoslle que lle roubar o seu... mollo": O Doutor Maligno, xunto có seu Minieu, pra roubarlle o "mojo" a Austin Powers.

- "¿Gustaríache comerme a perrecha?": Juliette Lewis a Tarantino nunha inolvidábel escea de Aberto até o amencer, en coxunto, unha das mellores adaptacións de guión ó galego de tódolos tempos.

- "És un pimpín Son Goku": O super guerreiro Vexeta ao seu super enemigo Son Goku.

- Dí a lenda urbana que en Pulp Fiction existe a frase "Coidado con esa rapariga que estudiou no Peleteiro" (Pele pra os amigos; non confirmado).

Otros momentos memorábeis

- "Papá macho paso de todo tiu": Esta frase, pertencente a Tucho do Show dos Tonechos, foi o vocablo máis repetido por toda a xuventude das areas rurais no 2005, e probábelmente até o 2050. Cabe destacar que ademáis de repetí-lo vocablo esfózanse por poñé-la voz do actor, e no 80% dos casos consígueno.

- "Me cagho na cona que te pariu Ghayoso, hai xente que ten que traballar mañá, carallo" Paisano tras recibir unha chamada do Gayoso de Luar ás 12 da noite.

- "Detesto a miña pixa" Un paciente da serie Nip/tuck (traducida intelixentemente ó galego como Quita e Pon) quéixase do tamaño do seu pene.

- Os comentaristas dos partidos de fútbol da TVG son unha fonte inagotábel de grandes frases: "Vaia ano o de Baiano".

"Palabros" inventados pola TVG e que ninguén máis utiliza

- Padiolas: díse das camillas utilizadas no fútbol.

- Parabéns: díse da felicitación polas razóns que sexa.

- Sobranceiros: díse dos antepasados de alguén.

- Alacante: díse da cidade da Comunidade Valenciana.

- Cecais: din os comentaristas deportivos no canto de quizáis.

- Grazas: expresión de agradecemento en Xunteiro (lingua oficial da Xunta e a TVG), de recente creación; en portugués dise "obrigado", e en galego, castrapo, castelán, chapurrado, curuñés e vighés dise "gracias".

- Calquera nome estranxeiro, como "Kloifer" (Kluivert), "Kokí" (Cocu- leer "co cú"), "Flavio Conseisón" (Flavio Conseição), "Luisón" (Luizão), "Cuman/Coeman/Coiman" (Koeman), "Seidorf/Sedorf/Seadorf/Sidorf" (Seedorf) , "Fan Jal"(Van Gaal) ou "Fran de Bur"(Frank de Boer).

De cómo os Galegos vencimos ós Americanos

Sat, 29 Jul 2006 23:39:36 GMT

Galegos vs. Americanos

CONVERSACIÓN REAL GRABADA DA FRECUENCIA DE EMERXENCIA MARÍTIMA CANLE 106, NA COSTA DE FINISTERRA (GALIZA), ENTRE GALEGOS E NORTEAMERICANOS, EN OUTUBRO, 16 DO 1997.

É COMPLETAMENTE VERÍDICA... SINXELAMENTE ESTÁ TRADUCIDA Ó GALEGO.

Galegos: (ruido de fondo).... Fálalles o A-853, por favor, desvíen o seu rumbo quince graos sur pra evitar colisionarnos... Aproxímanse directos hacia nós, distancia 25 millas náuticas.

Americanos: (ruido de fondo)... Recomendámoslles que desvíen o seu rumbo quince graos norte pra evitar colisión.

Galegos: Negativo. Repetimos, desvíen o seu rumbo quince graos sur
pra evitar colisión.

Americanos: (outra voz americana) Fálalles o Capitán dun navío dos Estados Unidos de América. Insistimos, desvíen vostedes o seu rumbo quince graos norte pra evitar colisión.

Galegos: Non o consideramos factíbel nin convinte, suxerimoslles
que desvíen o seu rumbo quince graos sur pra evitar colisionarnos.

Americanos: (moi quente) FÁLALLES O CAPITÁN RICHARD JAMES
HOWARD, Ó MANDO DO PORTAAVIÓNS USS LINCOLN, DA MARIÑA DOS EE.UU., O SEGUNDO NAVÍO DE GUERRA MÁIS GRANDE DA FLOTA NORTEAMERICANA. ESCÓLTANNOS DOUS ACORAZADOS, SEIS DESTRUCTORES, CINCO CRUCEIROS, CATRO SUBMARIÑOS E NUMEROSAS EMBARCACIÓNS DE APOIO. DIRIXÍMONOS HACIA AUGAS DO GOLFO PÉRSICO PRA PREPARAR MANOBRAS MILITARES ANTE UNHA EVENTUAL OFENSIVA DE IRAQ. NON LLES SUXIRO... ORDÉNOLLES QUE DESVÍEN O SEU CURSO QUINCE GRAOS NORTE!!!!! NO CASO CONTRARIO VERÉMONOS OBRIGADOS A TOMÁ-LAS MEDIDAS QUE SEXAN PRECISAS PRA GARANTÍ-LA SEGURIDADE DESTE BUQUE E DA FORZA DESTA COALICIÓN. VOSTEDES PERTENCEN A UN PAÍS ALIADO, MEMBRO DA OTAN E DESTA COALICIÓN... POR FAVOR, OBEDEZAN INMEDIATAMENTE E QUÍTENSE DO NOSO CAMIÑO!!!!!

Galegos: Fálalles Juan Manuel Salas Alcántara. Somos dous
persoas. Escóltanno o noso can, a nosa comida, dúas cervexas
e un canario que agora está durmindo. Temos o apoio da Cadena
Dial da Coruña e a canle 106 de emerxencias marítimas. Non nos
diriximos a ningures xa que lles falamos dende terra firme, estamos no faro A-853 Finisterra, da costa de Galiza. Non tenemos a máis puta idea en qué posto estamos no ranking de faros españois. Poden tomá-las medidas que consideren oportunas e lles dé a puta gana pra garantí-la seguridade do seu buque de merda, que se vai a facer hostia contra as rochas, polo que voltamos a insistir e lle suxerimos que o mellor, máis san e máis recomendábel é que desvíen o seu rumbo quince graos sur pra evitar colisiónarnos.....!!!!

Americanos: Ben, recibido, grazas.

A dúbida do turista

Thu, 20 Jul 2006 18:15:41 GMT

Turgalicia, ¿dígame?

Galiza é, cada vez máis, un destino turístico. Existen dous tipos de persoas que visitan países... os turistas e os viaxeiros.

Eu considérome un viaxeiro, pois antes de viaxar infórmome de todo o que poida sobre o lugar que vou visitar e gústame visitar as poboacións na súa esencia, procurando alonxarme das zonas turísiticas masificadas (con excepción de visitas culturais imprescindíbeis).

Os turistas son esos tipos que poñen unha camisa de flores e unhas vermudas, unhas chanclas con carpíns subidos polas canillas, untan o fuciño en crema, levan colgada do pescózo a cámara de fotos, buscan nos bares cervexas do seu país de orixe e van sempre en grupo guiados por un tipo que leva o mapa e dirixe a "expedición".

Son estes últimos os que en vez de preguntar aos paisanos do pobo por lugares ou cousas ou bares ou o que sexa (como eu fago), acuden ás oficinas de turismo e surxen situacións como estas:

- ¿Dónde está Estrada?

(uns madrileños que o vían escrito en tódolos carteis das estradas dende que entraran en Galiza)

- ¿Cómo hacéis para que el techo se abra y se vean las estrellas?

(turista no planetario da Casa das Ciencias da Coruña)

- Ah, ¿pero en España se utilizan euros?

(un inglés nunha oficina de turismo de Vigo)

- Por favor, ¿me puede dar un plano de la ciudad en el que sólo vengan iglesias y parroquias?

(turista en Ferrol)

- Bueno, pero ¿las focas cuándo van a hacer el espectáculo?

(na Casa dos Peixes da Coruña)

- ¿Qué les pasa a los tiburones? ¿Están embarazados?

(sinalando ó órgano xenital na Casa dos Peixes)

Chamadas telefónicas a TurGalicia:

- Turgalicia, buenos días, le atiende el operador 1.

- Hola, buenos días, busco habitaciones para pasar unos días en la costa de Asturias.

- Sí, pero usted está llamando a TurGALICIA.

- Ya, ¿y qué?

- Turgalicia, buenas tardes, le atiende Ana.

- ¿Quéeee? ¿Sor Galicia?

- No, no, habla usted con Turgalicia, dígame...

- Ay, nooo, ¡me he equivocado!

- Turgalicia, buenos días, le atiende el operador X.

- Mire, yo le quería preguntar por las subvenciones para arreglar una fachada de un edificio de pisos de varios vecinos.

- Disculpe, pero está usted hablando con la central de reservas de turismo rural. Si es tan amable, tome nota del teléfono de la centralita de la Xunta, aunque deberá usted llamar por la mañana...

- Sí, anoto, dígame.

- Anote, 981 54 54 00

- ¿Me ha dicho usted, 981 54 54 00?

- Sí, eso es.

- Y mire... ¿me puede usted adelantar algo?

- Lo siento señora, pero no le puedo ayudar porque no es competencia nuestra.

- Vale, vale, gracias ¿eh?

Sinopse dun capítulo de House

Tue, 18 Jul 2006 13:27:32 GMT

Sinopse de um capítulo qualquer de House

Uns desconhecidos estam a fazer qualquer caralhada.

- Pois Helen regalou-me umha pulseira de plata que… aghhh!!…
- Rula, estás bem?
- Cof cof whaghh!
- Rula!!!
- Cuack!
- Meu deus! ajuda! valede-me!!!

TUUUUUUN TIIIINNNNNN… Ti Tiiiruuuriiiiiiiru… Ti Tiiiruuuriiiiiiiru… HOUSE!!!

House e o Neurólogo negro (”H” e “NN”) caminham por um corredor do hospital:

Neurólogo Negro: A doente sofreu umha reacçom alérgica ás aminotopotasas calciformes das suas meias.

House: O TAC mostrou níveis altos de churriminoácidos?
NN: -Nom, e os torrínidos estam em 14 miligramos por kilo.
H: Que lhe fagam umha colhoscópia para ver se mostra signos de ostetitaçom.
NN: Estás a dizer que tem chungopatite? Só há um caso entre um milhom, nom fai sentido… cortisona e “pracasa”.
H: Ai nom? entom…. por que ranha na orelha esquerda?
NN: ?¿?¿?¿?¿?¿?¿¿??
H: Que lhe fagam a análise.

House busca o jeito de nom passar consulta, de passo amostra algo mais da sua vida… e depois…

Moça: nom me sinto b… cof cof aghhhhh!!-
NN: Sofre parada cardiorespiratória!! 20 miligramos de tritopotasa!!
Marido da moça: A minha mulher está a morrer!! Fagam algo!!!

Entubam-na, electrocutam-na, e salvam-lhe a vida

House e a sua equipa discutem numha sala com umha piçarra de rotuladores. De cada frase entendes umha ou duas palavras (conjunções, pronomes…)

Guapinha chapona: reaccionou aos esteroides, nom pode ser umha alérgia comum.

H: Moi bem! Decataches-te ti soinha?
GC: /mode_miradassasina ON
H: Bem, EU tenho raçom, tem chungopatite. Há que ponher-lhe lixívia em vena.
TODOS: Que estas a dizer! se nom tem chungooqueseja poderias matá-la! blahblahblah
H: Aquimandoeuuuuu

Aplicam-lhe o tratamento e a doente pom-se a morrer mais umha vez, entubam-na, electrocutam-na, e salvam-na…

H: Vale, nom era chungopatite

House decide que compre entrar na casa do doente, e de passo cambiar-lhe a medicaçom por outra de algumha enfermidade que como moito apareça umha vez entre 1 milhom.

Algum ou alguns membros da equipa de House (temos umha Guapinha Chapona, um Neurólogo Negro e un Inglês “Pijo”) entram na casa, plagiam a escea de recolhida de provas de CSI, e quando nom atopam nada (porque nom tenhem coxo-zoom ™), fam algumha parvada como comer algo do frigorífico ou acepilhar o cam do doente… )

Tamém há um intre de escea no laboratório com pipetas e frascos moi interessantes, beeeeem!)

Moça: morromaaaaiiiiiiis……
Dade-me um tubo e umha bolsa de ar!…- apartade-vos que vou!!!…zzZZZzztTTTTttztttztz…. e… salvam-lhe a vida.
Jefa cachonda do Hospital: A doente puxo-se verde!, Ídela matar!, House é um incompetente!! (ainda que sinto umha terrível admiraçom e apreço de amiga verdadeira por ele, assi que nom vou fazer nada)

House passa consulta e fai burla dos seus doentes…

Voltam á sala da piçarra

NN: A última caralhada que lhe pugemos quase a mata.
H: Porque nom tem isso que inventamos… que pode ser….

(House fica mirando umha avelainha que voa ao redor de umha lâmpada com forma de yin-yan… e, nesse momento, um moucho sae de umha rateira e come a avelainha, o que parece deixar a House mergulhado numha tremenda revelaçom)

H: Como puidem nom decatar-me? Ranha na orelha esquerda! Todo quadra! Tem o Mal Infernal de de Howkinson ™!!
TODOS: HALAAAAA!!! SOBRADOOOO!!! é 1/2 casso num trilhom de muitilhões!!! mas conhecemos a enfermidade porque o saver nom ocupa lugar, sobre todo se tes guiom)
H: Inglês Pijo… quando estive-ches na casa da doente, nom dixe-ches que lavaras os dentes com o seu cepilho de madeira?
IP: Sí, e?
H: E isso parece-che normal?
GC: Os cepilhos de madeira acumulam ácaros que podem actuar coma desencadeantes do Mal Infernal de Howkinson ™ e bla bla…
H: Moi bem Guapinha Chapona! Por isso te contratei… e porque estás boa, claro.
NN: MAS TOLEAS-TES TODOS!?!?! Como vai ter isso! Se nem existe! E aliás no m pode haver informaçom de umha cousa que só lhe passou a um gajo em toda a história da medicina! Som o único que nom perdeu a cabeça?
IP: Bom… eu de pequeno estudiaba seminario mas deus abandonou-me e desde entom…
NN: ???????
H: Tenho raçom e todos vós sodes bosta.

(Em definitiva, coma sempre, ao quarto intento House tinha raçom (ainda que fosse totalmente impossível), e o doente vive)

NN: Nom podo acreditar que tivesse raçom outra vez.
GC: É o meu heroe.
IP: Reparas-tes em que todos os médicos agás House somos uns incompetentes, e que de nom ser por ele morreriam todos os doentes da série?
NN: Si machinho, e nom sabes como me fode…
GC: Em realidade é um home maravilhoso que tem taaaanto que aprender-nos…
OS DOUS: (Zorra…)

TUUUUUUN TIIIINNNNNN… Ti Tiiiruuuriiiiiiiru… Ti Tiiiruuuriiiiiiiru…(fundido em negro)

(collido de http://choutos.blogaliza.org/2006/07/18/sinopse-de-um-capitulo-qualquer-de-house/ )